Gdybym dwadzieścia lat temu wiedział, jak potoczą się moje losy, pewnie zamiast biegać na randki, zamknąłbym się w klasztorze o zaostrzonym rygorze. Ale wtedy byłem młody, jurny i wydawało mi się, że świat leży u moich stóp. Pierwsza żona, Alina, była moją wielką miłością z czasów studenckich. Piękna, ambitna i – jak się później okazało – z rodziną, która nie wybacza błędów.
Nasze małżeństwo rozpadło się szybciej, niż zdążyliśmy spłacić kredyt na pralkę. Byłem wtedy niedojrzały, chciałem używać życia, a ona… cóż, ona zaszła w ciążę z bliźniakami właśnie wtedy, gdy ja uznałem, że muszę „odnaleźć siebie” gdzie indziej. Zostawiłem ją w najgorszym możliwym momencie, a to, co nastąpiło później, stało się fundamentem mojego obecnego bankructwa emocjonalnego i finansowego.
Sądowa batalia z Aliną i brutalne zderzenie z systemem alimentacyjnym
Następnym razem zobaczyłem Alinę dopiero w sądzie. Nie była już tą uśmiechniętą dziewczyną z wykładów. Siedziała tam sztywna, z armią prawników opłaconych przez jej wpływowych rodziców. Jej ojciec patrzył na mnie tak, jakby miał ochotę mnie rozszarpać, i muszę przyznać, że dopilnowali, żebym słono zapłacił za zostawienie jej w tej sytuacji. Sędzia nie miała dla mnie litości – patrzyła na mnie jak na największego drania pod słońcem.
Płaciłem, choć moim zdaniem więcej niż powinienem, biorąc pod uwagę moje ówczesne zarobki. Każdy przelew był jak wyrywanie sobie kawałka serca, ale najgorsze było to, że Alina postawiła mur nie do przebicia. Dzieci nie pozwoliła mi nawet poznać. Do dziś te bliźniaki są dla mnie tylko dwiema pozycjami na wyciągu bankowym, co boli najbardziej, bo przecież to moja krew.
Druga próba budowania gniazda, czyli deszcz, rynna i kolejne zobowiązania
Człowiek uczy się na błędach, ale ja widocznie jestem wyjątkowo opornym uczniem. Po kilku latach samotności poznałem Beatę. Wydawało się, że tym razem będzie inaczej – była starsza, wydawała się bardziej wyrozumiała dla mojej skomplikowanej przeszłości. Szybko wzięliśmy ślub, a na świecie pojawiła się dwójka kolejnych dzieci. Myślałem, że w końcu odnalazłem stabilizację, ale demony przeszłości i wieczne pretensje o to, że połowa mojej pensji idzie do Aliny, zaczęły niszczyć nasz związek.
Beata stała się zazdrosna o każdą złotówkę, którą „zabierały” tamte dzieci. Kiedy doszło do rozwodu, scenariusz się powtórzył, tylko tym razem skala roszczeń wzrosła. Beata nauczyła się od Aliny, jak skutecznie docisnąć faceta do ściany. Kolejne alimenty, kolejne ograniczenia kontaktów – stałem się maszynką do zarabiania pieniędzy dla dwóch „byłych”, które nienawidziły się nawzajem, ale łączył je jeden cel: oskubać mnie do cna.
Trzecia żona i ostateczny cios w moje finanse oraz psychikę
Mówi się, że do trzech razy sztuka. W moim przypadku to przysłowie nabrało wyjątkowo ponurego znaczenia. Moja trzecia żona, Karolina, była najmłodsza i – paradoksalnie – najbardziej bezwzględna. Kiedy się poznaliśmy, obiecywała, że stworzymy prawdziwą rodzinę, że ona zaakceptuje moje cztery córki z poprzednich związków. Uwierzyłem jak ostatni frajer.
Mamy dwójkę dzieci, a nasz rozwód był najbardziej medialnym i kosztownym widowiskiem, jakie widziała ta okolica. Karolina wykorzystała fakt, że moja sytuacja zawodowa się poprawiła, i wywalczyła alimenty na poziomie, który sprawia, że po opłaceniu wszystkiego zostaje mi na przysłowiowy chleb z pasztetem. Teraz mam 3 byłe żony i 6 dzieci, a mój wyciąg bankowy wygląda jak pole bitwy, na którym ja jestem jedyną ofiarą.
Życie w cieniu harpii, które nigdy nie mają dość moich pieniędzy
Te harpie chcą mnie wykończyć – to jedyne określenie, jakie przychodzi mi do głowy, gdy dostaję kolejne wezwania do waloryzacji świadczeń. Nie interesuje ich to, że ja też muszę za coś żyć, że mam prawo do odrobiny spokoju. One widzą we mnie tylko portfel, który należy wycisnąć do ostatniego grosza. Każda z nich uważa, że to jej dzieci zasługują na więcej, a ja czuję się jak w matni.
Kiedy jedna kupuje buty, druga natychmiast zgłasza potrzebę nowych aparatów ortodontycznych, a trzecia domaga się wycieczki zagranicznej, bo „dzieci nie mogą czuć się gorsze”. To jest niekończący się wyścig zbrojeń, w którym ja jestem jedynym sponsorem. Każda rozmowa z którąkolwiek z moich byłych żon kończy się tematem pieniędzy. Uczucia? Zapomnijcie. Tutaj liczy się tylko przelew.
Codzienna egzystencja na skraju wytrzymałości finansowej
Wiele osób myśli, że skoro płacę tak wysokie alimenty, to muszę być bogaczem. Nic bardziej mylnego. Pracuję na dwa etaty, biorę każdą nadgodzinę, a wakacje widziałem ostatnio na tapecie w komputerze kolegi z pracy. Mieszkam w kawalerce, która ma metraż mojej dawnej garderoby, i jeżdżę autem, które powinno być już dawno na złomowisku.
Za błędy słono płacę, ale czasami mam wrażenie, że ta kara jest niewspółmierna do winy. System prawny w tym kraju faworyzuje matki, nie sprawdzając, czy te pieniądze faktycznie idą na dzieci, czy na nowe torebki i kosmetyczki moich byłych partnerek. Ja nie mam prawa do błędu, nie mam prawa do choroby – muszę zarabiać, bo inaczej komornik zapuka do drzwi szybciej niż dostawca pizzy.
Tęsknota za dziećmi, których prawie nie znam przez intrygi ich matek
Najbardziej w tym wszystkim boli mnie brak realnego kontaktu z moją szóstką dzieci. Każda z moich żon na swój sposób dopilnowała, żeby obraz taty był w ich oczach skrzywiony. Dla najstarszych bliźniaków jestem mityczną postacią, która ich „nie chciała”. Dla dzieci Beaty jestem „tym panem, który daje za mało pieniędzy”.
Najmłodsze dzieci Karoliny widują mnie rzadko, bo ona zawsze znajduje powód, by odwołać wizytę. To jest najokrutniejsza część tej kary – płacić krocie na utrzymanie ludzi, którzy cię nie znają lub, co gorsza, nienawidzą przez kłamstwa sączone im do uszu przez lata. Harpie wygrały nie tylko na polu finansowym, ale też emocjonalnym, budując mury, których nie jestem w stanie przebić samym przelewem bankowym.
Gorzka lekcja na przyszłość i przestroga dla innych marzycieli
Dziś, siedząc w swojej pustej kawalerce i analizując tabelki w Excelu, wiem jedno: miłość bywa ślepa, ale rozwód zawsze ma sokoli wzrok, jeśli chodzi o pieniądze. Gdybym mógł cofnąć czas, bardziej uważałbym na to, komu oddaję swoje serce i… nazwisko. Moja historia to przestroga dla każdego faceta, któremu wydaje się, że kolejna żona naprawi błędy poprzedniej.
Z każdym kolejnym dzieckiem i każdą kolejną sprawą rozwodową pętla na mojej szyi zaciskała się coraz mocniej. Teraz pozostało mi tylko trwać, zarabiać i mieć nadzieję, że kiedyś moje dzieci dorosną i same zechcą sprawdzić, kim naprawdę jest ich ojciec – człowiek, który za błędy młodości płaci do dziś każdą wolną chwilą i każdą ciężko zarobioną złotówką.
Czy istnieje światło w tunelu dla wielokrotnego alimenciarza?
Czasami zastanawiam się, czy kiedykolwiek nadejdzie dzień, w którym odetchnę z ulgą. Kiedy ostatnie z moich dzieci skończy studia, a ja będę mógł w końcu wydać pieniądze na własne marzenia. Ale do tego czasu jeszcze długa droga, pełna stresu, pracy ponad siły i użerania się z kobietami, które uczyniły ze mnie swój sposób na życie. Staram się nie tracić nadziei, ale bywa ciężko.
Te harpie mnie nie wykończą – obiecuję to sobie codziennie rano, patrząc w lustro. Będę płacił, będę trwał, bo mimo wszystko to moje dzieci, nawet jeśli one o tym nie wiedzą lub nie chcą wiedzieć. To moja pokuta za naiwność i za to, że nie potrafiłem stworzyć trwałego domu, o którym zawsze marzyłem. Słono płacę, to prawda, ale może dzięki temu moje dzieci mają chociaż lepszy start niż ja. To jedyna myśl, która pozwala mi przetrwać kolejny miesiąc walki o przetrwanie.